III Rzeczpospolita

Grzegorz Schetyna ur. 1963

Grzegorz Schetyna urodził się 18 lutego 1963 r. w Opolu. Jest absolwentem Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1986-1989 r. był przewodniczącym Niezależnego Zrzeszenia Studentów działającego na tej uczelni. W stanie wojennym działacz Solidarności Walczącej. W 1990 r. został dyrektorem Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu, a od 1991 do 1992 r. był wicewojewodą. W 1991 r. został przewodniczącym Kongresu Liberalno-Demokratycznego we Wrocławiu, a następnie sekretarzem generalnym. W latach 1994-2001 był członkiem Unii Wolności, gdzie przez krótki czas pełnił funkcję zastępcy sekretarza generalnego partii.

Od 1997 roku poseł III, IV, V i VI kadencji Sejmu. Współzałożyciel Platformy Obywatelskiej. Od 1994 do 1997 r. był prezesem Sekcji Koszykówki Śląska Wrocław. Był jednym z założycieli Radia Eska we Wrocławiu. W latach 2007-2009 był wicepremierem oraz ministrem spraw wewnętrznych i administracji w rządzie Donalda Tuska.

Od października 2009 r., do czasu wyboru na stanowisko Marszałka Sejmu, pełnił funkcję Przewodniczącego Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska. Ma żonę Kalinę i córkę Natalię.

Bronisław Komorowski ur. 1952

W Sejmie RP jest już szóstą kadencję. Poseł, później wiceprzewodniczący i przewodniczący komisji, w piątej kadencji wicemarszałek. Wybrany z listy Platformy Obywatelskiej w okręgu nr 20 Warszawa II, czyli okolicach Warszawy. Uzyskał największą ilość - prawie 140 tysięcy głosów.

Bronisław Komorowski urodził się 4.06.1952 roku w Obornikach Śląskich k. Wrocławia, w rodzinie o silnych tradycjach niepodległościowych i ziemiańskich. Wczesne dzieciństwo spędził w Poznaniu. W latach 1957-1959 mieszkał w Józefowie k. Otwocka pod Warszawą. Od 1959 do 1966 roku - w Pruszkowie pod Warszawą, tam też uczęszczał do szkoły podstawowej nr 6. Od 1966 roku mieszka w Warszawie. Jest absolwentem XXIV LO im. Cypriana Kamila Norwida, następnie - historii na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Od wielu lat związany z ruchem harcerskim, który ukształtował jego życie. Do harcerstwa należał już w szkole podstawowej w Pruszkowie (do 75 Mazowieckiej Drużyny Harcerskiej). Podczas studiów był instruktorem harcerskim w 208 WDHiZ im. Batalionu "Parasol" w hufcu Mokotów. W harcerstwie poznał żonę i grono wypróbowanych przyjaciół. Aktywność społeczną rozpoczął w samorządzie szkolnym w liceum, instruktor i organizator turystyki kwalifikowanej (pieszej i kajakowej); następnie w studenckim ruchu naukowym. Był m.in. prezesem Koła Naukowego Historyków. Pracę magisterską obronił w 1977 roku. W PRL-u był zaangażowany w działalność opozycyjną. Jako licealista brał udział w manifestacjach, m.in. w czasie wydarzeń marcowych w 1968 roku. Pierwszy raz został aresztowany za działalność opozycyjną w 1971 roku. Uczestniczył w akcjach pomocowych dla poszkodowanych robotników Radomia i Ursusa. Współpracował z Komitetem Obrony Robotników oraz Ruchem Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Organizował manifestacje patriotyczne. Był podziemnym drukarzem, kolporterem, redaktorem i wydawcą, m.in. Biblioteki Historycznej i Literackiej. W czasie stanu wojennego internowany. Później redaktor niezależnego, podziemnego pisma "ABC".

W 1977 roku poślubił Annę Dembowską. Mają pięcioro dzieci: Zofię (28), Tadeusza (26), Marię (24), Piotra (20) i Elżbietę (18). Od 1977 roku pracował w Zespole Prasy PAX na stanowisku stażysty redakcyjnego. W latach 1980 - 1981 w Ośrodku Badań Społecznych NSZZ "Solidarność" Regionu Mazowsze. W okresie stanu wojennego i później, do 1989 roku - nauczyciel w Niższym Seminarium Duchownym w Niepokalanowie.

Po 1989 roku został członkiem władz krajowych Wspólnoty Polskiej - stowarzyszenia wspomagającego Polaków poza granicami kraju. Był także przewodniczącym Fundacji Pomocy Bibliotekom Polskim. Jest prezesem Zarządu Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego oraz prezesem Ligi Morskiej i Rzecznej. Jest też przewodniczącym Polsko-Ukraińskiego Zgromadzenia Parlamentarnego V kadencji oraz członkiem Rady Powierniczej Zamku Królewskiego w Warszawie.

Od 1989 roku w służbie państwowej. W latach 1989 - 1990 dyrektor gabinetu w Urzędzie Rady Ministrów. W 1991 roku został posłem na Sejm - posłuje już szóstą kadencję. Zaczął od pracy w Komisji ds. Polaków poza granicami kraju oraz Obrony Narodowej; następnie w Komisji Spraw Zagranicznych.

  • W latach 1990 - 1993 cywilny wiceminister obrony narodowej ds. wychowawczo-społecznych w rządach T. Mazowieckiego, J. K. Bieleckiego i H. Suchockiej;
  • Był sekretarzem Generalnym Unii Wolności i wiceprzewodniczącym Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego;
  • Od 1997 do 2000 roku przewodniczył Sejmowej Komisji Obrony Narodowej;
  • W latach 2000 - 2001 piastował stanowisko Ministra Obrony Narodowej;
  • Od 2001 roku był zastępcą przewodniczącego Sejmowej Komisji Obrony Narodowej oraz członkiem Sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych;
  • Od 23.10.2004 do 22.04.2006 roku pełnił funkcję Przewodniczącego Regionu Mazowsze Platformy Obywatelskiej; następnie został wiceprzewodniczącym Zarządu PO;
  • Jest aktywnym zwolennikiem i orędownikiem integracji Polski w strukturach NATO i Unii Europejskiej;
  • Od października 2005 roku sprawował funkcję Wicemarszałka Sejmu RP V kadencji.

Wszelkie badania opinii społecznej stawiają Bronisława Komorowskiego na bardzo wysokich miejscach w rankingu zaufania posiadanego przez polityków, ma także bardzo wysokie notowania w rankingu popularności polityków. Dowiodły tego wyniki ostatnich wyborów do Parlamentu.

Ludwik Dorn ur. 1954

Ludwik Dorn urodził się 5 czerwca 1954 r. w Warszawie. Z wykształcenia jest socjologiem – ukończył Wydział Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego.

Od początku lat 70-tych działał w opozycji antykomunistycznej. Uczestniczył w spotkaniach I Warszawskiej Drużyny Harcerskiej „Czarna Jedynka”, a od września 1976 r. był działaczem Komitetu Obrony Robotników. Od 1977 r. redagował podziemny miesięcznik „Głos”. We wrześniu 1980 r. wstąpił do NSZZ „Solidarność”. Po wprowadzeniu stanu wojennego był ścigany listem gończym, jednak uniknął aresztowania. Był twórcą Centrum Dokumentacji i Analiz, a także redaktorem podziemnego tygodnika „Wiadomości”. Po przełomie 1989 r. działał w Porozumieniu Centrum. W kierowanej przez Jarosława Kaczyńskiego Kancelarii Prezydenta RP Lecha Wałęsy przewodził Zespołowi Analiz. W 1997 r. został wybrany posłem na Sejm RP. W 2001 r. wspólnie z działaczami Porozumienia Centrum założył Prawo i Sprawiedliwość, obejmując funkcję wiceprezesa partii. W rankingach tygodnika „Polityka” był dwukrotnie uznany za najlepszego posła Sejmu IV kadencji. W latach 2002-2005 pełnił funkcję Przewodniczącego Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość. W październiku 2005 r. premier Kazimierz Marcinkiewicz powierzył mu tekę Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Misję tę kontynuował do lutego 2007 r. w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Od listopada 2005 r. do kwietnia 2007 r. piastował również stanowisko Wiceprezesa Rady Ministrów. 27 kwietnia 2007 r. Ludwik Dorn został wybrany Marszałkiem Sejmu RP. Funkcję tę pełnił do dnia 4 listopada 2007 r. Zanim został posłem, zajmował się tłumaczeniem powieści szpiegowskich Johna Le Carre i Lena Deightona. Jest również autorem esejów literackich i książeczki dla dzieci „O śpiochu tłuściochu i psie Sabie”. Bajka o śpiochu dostała wyróżnienie w ogólnopolskim konkursie „Wielcy poeci piszcie dla dzieci”. W 2003 r. był nominowany do nagrody Srebrne Usta. Wspólnie z małżonką działa na rzecz fundacji Przyjaźni Ludzi i Zwierząt "CZE-NE-KA".

Marek Jurek ur. 1960

50 lat, historyk.

Od 1978 r. działacz opozycji demokratycznej w Polsce. Był współzałożycielem Ruchu Młodej Polski (1979-1989) i członkiem władz krajowych Niezależnego Zrzeszenia Studentów. W latach 80 –tych pracował w redakcji podziemnej „Polityki Polskiej” i emigracyjnych „Znak Czasu”.

W 1989 r. był współzałożycielem Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, w którym pełnił funkcję wiceprezesa i przewodniczącego Rady Naczelnej. W latach 1983-93 i od 2001 r. poseł na Sejm RP. W latach 1991-93 i 2004-2005 wiceprzewodniczący Komisji Spraw Zagranicznych. Od 1995 r. do 2001 r. członek Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, a w początkowym okresie jej przewodniczący.

W 2001 r. współzałożyciel Przymierza Prawicy i przewodniczący Rady Politycznej PRP, a po zjednoczeniu PiS i PRP – wiceprezes Prawa i Sprawiedliwości.

Współpracownik kwartalnika „Chrystanitas”. Autor książki „Reakcja jest objawem życia”.

W dniu 26 października 2005 r. został wybrany na Marszałka Sejmu RP V kadencji.

Żonaty, troje dzieci.

Włodzimierz Cimoszewicz ur. 1950

Marszałek Sejmu RP IV Kadencji (od I 2005 do X 2005 r.)

Urodził się 13 września 1950 r. w Warszawie.

Studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego skończył w 1972 r., tytuł doktorski uzyskał w 1978 r. W latach 1972 – 1985 był asystentem, a następnie adiunktem w Katedrze Prawa Międzynarodowego. Stypendysta Fundacji Fulbrighta w latach 1980 – 1981 na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku. Mimo propozycji pozostania w USA zdecydował się wrócić do Polski. Jednak w 1985 r., zniechęcony sytuacją w kraju, zrezygnował z obiecującej kariery naukowej i politycznej, wyjechał z rodziną na wieś, do Kalinówki Kościelnej na Podlasiu, gdzie objął dwudziestohektarowe gospodarstwo rolne swoich teściów. Do polityki wrócił w 1989 r. włączając się w przemiany zapoczątkowane obradami „okrągłego stołu”.

Poseł na Sejm w latach 1989-2005.

Do Sejmu kandydował z okręgu białostockiego, zdobywając największą liczbę głosów. Od 1971 r. do 1990 r. był członkiem PZPR. Od 1991 r. przewodniczył Komitetowi Wyborczemu SLD, z którego list kandydował w kolejnych wyborach parlamentarnych.

W Sejmie był m.in. przewodniczącym Parlamentarnego Klubu Lewicy Demokratycznej (1990 – 1991), Wicemarszałkiem Sejmu (1995 – 1996), przewodniczącym Komisji Konstytucyjnej (1995-1996). Członek Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy (1992 – 1996).

Od 5 stycznia do 18 października 2005 r. Marszałek Sejmu RP.

Marek Borowski ur. 1946

Marszałek Sejmu RP IV Kadencji (od X 2001 do IV 2004 r.)

Urodził się 4 stycznia 1946 r. w Warszawie.

Ukończył Liceum Ogólnokształcące nr XIV im. Klementa Gottwalda (obecnie im. Stanisława Staszica) na ul. Nowowiejskiej w Warszawie. Studiował na wydziale handlu zagranicznego Szkoły Głównej Planowania i Statystyki - specjalizacja: międzynarodowe stosunki gospodarcze.

Działał w Związku Młodzieży Socjalistycznej, Zrzeszeniu Studentów Polskich i Akademickim Związku Sportowym.W latach 1967-68 był prezesem Akademickiego Związku Sportowego na SGPiS oraz kapitanem uczelnianej reprezentacji siatkówki. W marcu 1968 r. organizował protesty studentów przeciwko policyjnym metodom ówczesnej władzy, w wyniku czego został usunięty z PZPR i ukarany na uczelni naganą z ostrzeżeniem. Równocześnie odmówiono mu kontynuowania kariery naukowej na SGPiS oraz zastosowano sankcje w postaci zakazu pracy w handlu zagranicznym i wyjazdów zagranicę.

W tej sytuacji po ukończeniu studiów w 1968 r. skorzystał z możliwości zatrudnienia w Domach Towarowych "Centrum", gdzie zaczynał pracę od zwykłego sprzedawcy w Domu Towarowym "Junior", a skończył w 1982 r. jako główny specjalista ds. ekonomicznych. Następnie w Ministerstwie Rynku Wewnętrznego jako zastępca, a później dyrektor departamentu ekonomicznego reprezentował resort m.in. w pracach nad reformą ekonomiczną prowadzonych najpierw przez prof. Władysława Bakę, a później prof. Zdzisława Sadowskiego. Od października 1989 r. do lipca 1991 r. wiceminister rynku wewnętrznego w rządach Tadeusza Mazowieckiego i Jana Krzysztofa Bieleckiego, nadzorujący m.in. prywatyzację handlu i turystykę. W tym okresie współpracował we wdrażaniu reformy gospodarczej z zespołem wicepremiera Leszka Balcerowicza.

Od października 1991 r. poseł na Sejm, początkowo członek Komisji Polityki Gospodarczej, Budżetu i Finansów. Od października 1993 r. do lutego 1994 r. wiceprezes Rady Ministrów, minister finansów, w latach 1995 - 96 Szef Urzędu Rady Ministrów, a od lutego 1996 r. do października 2001 r. wicemarszałek Sejmu. Od października 2001 r. marszałek Sejmu IV kadencji. Przynależność partyjna: 1967-68 i 1975-90 w PZPR, bez funkcji. W 1989 r. wstąpił do tzw. Ruchu 8 Lipca (reformatorskiej grupy w PZPR). Od 1990 r. członek - założyciel Socjaldemokracji RP, a po jej rozwiązaniu w 1999 r. członek SLD.

26 marca 2004 r. Jeden z założycieli Socjaldemokracji Polskiej - nowej partii polskiej lewicy.

Żonaty, jeden syn.

Hobby: łamigłówki logiczne, bowling, gry towarzyskie, muzyka poważna i niepoważna, twórczość Stanisława Lema.

Maciej Płażyński ur. 1958 - zginął tragicznie 10 kwietnia 2010 roku

Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej III Kadencji (1997-2001)

Urodzony 10.02.1958 r. w Młynarach (pow. elbląski). W latach 1977-1982 studiował na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego, dyplom magistra prawa uzyskał w 1990 r. W czasie studiów związał się ze środowiskiem "Ruchu Młodej Polski" (1979), nielegalnym ugrupowaniem konserwatywno-niepodległościowym. Po sierpniu 80' współzałożyciel Niezależnego Zrzeszenia Studentów, następnie przewodniczący Zarządu Uczelnianego NZS na Uniwersytecie Gdańskim.

W grudniu 1981, po wprowadzeniu stanu wojennego, kierował strajkiem okupacyjnym na Uniwersytecie Gdańskim, następnie aktywnie działał w podziemiu solidarnościowym. W roku 1983 założyciel i pierwszy prezes Spółdzielni Pracy Usług Wysokościowych "Gdańsk", która stała się schronieniem dla wielu pozbawionych pracy działaczy opozycji. Możliwości organizacyjne i finansowe SPUW "Gdańsk" stanowiły zaplecze dla działalności podziemnej "Solidarności". W 1988 roku został Honorowym Członkiem NSZZ "Solidarność" Portu Gdańskiego. W tym samym roku wybrany prezesem konserwatywnego klubu politycznego pn. "Klub Myśli Politycznej im. Lecha Bądkowskiego", skupiającego środowiska gdańskich konserwatystów i liberałów, współzałożyciel stowarzyszenia Kongres Liberałów, w 1990 roku członek konserwatywno-liberalnego ugrupowania Koalicja Republikańska, przekształconego później w Partię Konserwatywną (zawiesił członkostwo w 1993 r.). Był także współzałożycielem Gdańskiej Fundacji Oświatowej (1989), zajmującej się prowadzeniem szkół niepublicznych. 3 sierpnia 1990 roku jako kandydat ugrupowań solidarnościowych został mianowany przez premiera Tadeusza Mazowieckiego wojewodą gdańskim. 9 lipca 1996 roku został odwołany z tej funkcji przez premiera Włodzimierza Cimoszewicza. Po opuszczeniu urzędu wojewody był doradcą prawnym w Gdańskiej Fundacji Oświatowej oraz członkiem Rady Nadzorczej Portu Lotniczego w Gdańsku.

W październiku 1996 roku zostaje wybrany wiceprzewodniczącym Akcji Wyborczej "Solidarność" w regionie gdańskim. Tutaj także kandyduje we wrześniowych wyborach parlamentarnych 1997 roku, uzyskując największą liczbę głosów w kraju (124683). 20 października 1997 roku na pierwszym posiedzeniu zostaje wybrany marszałkiem Sejmu RP III kadencji i funkcję tę sprawuje do 18.X.2001. Współzałożyciel Platformy Obywatelskiej, powołanej do życia 19 stycznia 2001. 23 września 2001 wybrany na posła na Sejm RP IV kadencji. Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej do 09 kwietnia 2003 r., składa rezygnację z kierowania Platformą Obywatelską, ostatecznie w maju 2003 r. odchodzi z partii. W IV kadencji był posłem niezrzeszonym.

Józef Zych ur. 1938

Marszałek Sejmu RP II kadencji (1995-1997)

Urodzony 23.03.1938 w Giedlarowej w województwie podkarpackim. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu 1966, tutaj także uzyskał stopień doktora praw 1977. Pracę zawodową rozpoczął w Oddziale Wojewódzkim Państwowego Zakładu Ubezpieczeń w Zielonej Górze, kierował referatem odszkodowań 1961 - 1967. Radca prawny w różnych instytucjach w Zielonej Górze: Wojewódzkim Związku Kółek Rolniczych, Zielonogórskim Zakładzie Górnictwa Nafty i Gazownictwa, potem w Zakładzie Elektronicznej Techniki Obliczeniowej 1967 - 1991. Członek Zrzeszenia Prawników Polskich, wiceprezes Zarządu Głównego od 1984 oraz prezes Krajowej Rady Radców Prawnych 1983 - 1991. Działalność polityczną rozpoczął wstępując do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego 1978. Członek tej organizacji do zakończenia jej działalności 1989, następnie we władzach powołanego do życia Polskiego Stronnictwa Ludowego "Odrodzenie" (przewodniczący Rady Naczelnej 11.1989 - 05.1990). Po Kongresie Jedności 5.05.1990 w szeregach nowo utworzonego Polskiego Stronnictwa Ludowego, zasiadał w kierowniczym gremium partii jako wiceprzewodniczący a następnie przewodniczący Rady Naczelnej od 1991. Po raz pierwszy kandydował do Sejmu PRL X kadencji 1989 - 1991 z ramienia ZSL z okręgu Zielona Góra. Kierował Klubem Poselskim ZSL, potem PSL, uczestniczył w pracach sejmowej Komisji Sprawiedliwości od 09.1989 przewodniczący. Do Sejmu RP I kadencji 1991 - 1993 wybrany z listy PSL w okręgu Zielona Góra, pełni w nim funkcję wicemarszałka aż do rozwiązania parlamentu 31.05.1993. Ponownie wybrany do Sejmu RP II kadencji z Zielonej Góry 1993, pełni najpierw funkcję wicemarszałka od 14.10.1993 a od 03.03.1995 marszałka sejmu. W wyborach do Sejmu RP III kadencji tradycyjnie kandydował w Zielonej Górze lecz mandat uzyskał z listy krajowej. Członek Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej i Komisji Nadzwyczajnej do zmian w kodyfikacjach dotyczących wykroczeń. Na posiedzeniu Rady Naczelnej PSL złożył rezygnację z funkcji przewodniczącego (11.10.1997). W wyborach 2001 kandydował z listy PSL i uzyskał mandat posła na Sejm RP IV kadencji w okręgu wyborczym nr 8 w Zielonej Górze. Autor ponad 200 artykułów i kilku prac na temat prawa pracy, ubezpieczeń, prawa cywilnego, opublikowanych w czasopismach fachowych i popularnonaukowych. Odznaczony Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Orderem Wielkiego Oficera Legii Honorowej.

Józef Oleksy ur. 1946

Marszałek Sejmu RP II Kadencji (1993-1995) i IV Kadencji (od IV 2004 r. do 5.I.2005)

Urodzony 22.06.1946 w Nowym Sączu w rodzinie robotniczej. Ukończył studia na Wydziale Handlu Zagranicznego Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie 1969. Początkowo pracownik Ministerstwa Oświaty i Szkolnictwa Wyższego, potem Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, następnie pracownik naukowo-dydaktyczny w Katedrze Prawa Międzynarodowego SGPiS (obecenie Szkoła Główna Handlowa) kolejno jako asystent, st. asystent i adiunkt. Odbył studia podyplomowe na Europejskim Wydziale Prawa Porównawczego Uniwersytetów w Strasburgu i Pescarze 1971 - 1972, uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych 1977. W czasie studiów i pracy naukowej działacz ruchu studenckiego, członek Zrzeszenia Studentów Polskich, następnie Socjalistycznego Związku Studentów Polskich (członek Zarządu Głównego), wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej 1968, był sekretarzem PZPR na uczelni. Twórca i przewodniczący Ogólnopolskiej Rady Młodych Pracowników Nauki 1969 - 1972. Powołany do pracy w aparacie partyjnym na stanowisko inspektora w Wydziale Pracy Ideowo-Wychowawczej 1977 pełni równocześnie funkcję sekretarza Podstawowej Organizacji Partyjnej a następnie sekretarza Komitetu Zakładowego PZPR w Komitecie Centralnym. Przez kilka miesięcy pracował jako doradca w Biurze Prasowym Urzędu Rady Ministrów 1981 (gabinet premiera Wojciecha Jaruzelskiego) a następnie powołany do pracy w KC PZPR jako kierownik Biura Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR 11.1981 - 07.1986. I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego w Białej Podlaskiej 01.1987 - 04.1989 następnie minister - członek Rady Ministrów ds. współpracy ze związkami zawodowymi w rządzie Mieczysława Rakowskiego. Uczestniczył w ostatniej fazie obrad "Okrągłego Stołu" w Warszawie od 30.03 w zespole ds. pluralizmu związkowego. Poseł na Sejm PRL X kadencji 1989 - 1991 z ramienia PZPR z okręgu wyborczego Biała Podlaska, poseł na Sejm I, II, i III kadencji z okręgu Siedlce. Na pierwszym posiedzeniu Sejmu RP II kadencji został wybrany marszałkiem izby 14.10.1993. Z funkcji tej złożył rezygnację 3.03.1995 po powołaniu go na urząd premiera, który sprawował do 26.01.1996. Na V Krajowej Konwencji SdRP 28.01.1996 zostało mu powierzone stanowisko przewodniczącego partii, na którym pozostał do III Kongresu SdRP (06-07.12.1997) rezygnując z dalszego ubiegania się o tę funkcję. W wyborach 2001 r. kandydował tradycyjnie z okręgu Siedlce uzyskując mandat z listy SLD-UP. Od 24.10.2001 do przewodniczący Komisji Europejskiej Sejmu. Od 21.01.2004 wicepremier i minister SWiA w rządzie premiera Leszka Millera.

Od 21 kwietnia 2004 r. do 5 stycznia 2005 Marszałek Sejmu RP IV Kadencji.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotą odznaką PCK, Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju.

Wiesław Chrzanowski ur. 1923

Marszałek Sejmu RP I kadencji (1991-1993)

Urodzony 20.12.1923 w Warszawie w rodzinie inteligenckiej. Studia rozpoczął podczas okupacji hitlerowskiej na tajnym Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego i sekcji ekonomicznej konspiracyjnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich (Uniwersytetu Poznańskiego) z siedzibą w Warszawie. W okresie tym był członkiem organizacji młodzieżowych związanych ze Stronnictwem Narodowym ("Młodzież Wielkiej Polski" 1940 - 1942, wiceprezes środowiska warszawskiego "Młodzieży Wszechpolskiej" 1943 - 1944) oraz członkiem Okręgu Stołecznego Stronnictwa Narodowego 1942 - 1945 i współredaktorem konspiracyjnego dwutygodnika "Młoda Polska" 1942 - 1945. Przewodniczył także tajnemu Kołu Prawników Studentów UW 1942 -1943. Brał czynny udział w ruchu oporu jako żołnierz Armii Krajowej 1942 - 1944, ukończył tajną podchorążówkę, walczył w Powstaniu Warszawskim 1944, gdzie został ciężko ranny. Stopień magistra uzyskał na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie 1945, pracował jako asystent, później st. asystent w Katedrze Prawa Cywilnego Uniwersytetu Warszawskiego i Szkole Głównej Handlowej 1945 - 1948. Działał w Stronnictwie Pracy 1945 - 1946, był współtwórcą i prezesem Chrześcijańskiego Związku Młodzieży przy SP, członkiem kolegium redakcyjnego "Kolegium Młodych" w "Tygodniku Warszawskim" 1947 - 1948. Aresztowany i skazany na 8 lat więzienia 1948 - 1954 pod zarzutem "próby obalenia ustroju siłą", za organizowanie ruchu katolicko-narodowego. Uniewinniony i rehabilitowany na skutek rewizji nadzwyczajnej 1956. Pracuje zawodowo jako radca prawny m. in. w związkach twórczych, długoletni kierownik działu prawnego w spółdzielni mieszkaniowej 1955 - 1972. Pomimo aplikacji adwokackiej 1957 - 1960 wobec trzykrotnego veto ministra sprawiedliwości na listę adwokacką został wpisany dopiero 1981. Poświęca się pracy naukowej w Spółdzielczym Instytucie Badawczym w Warszawie (adiunkt 1972 - 1979, docent 1980 - 1988, profesor kontraktowy od 1988 oraz na Katolickim Uniwersytecie w Lublinie (docent 1982 - 1987, profesor nadzwyczajny 1987). Nie uczestniczy w oficjalnym życiu politycznym kraju. Członek nieformalnego tzw. zespołu informacyjnego przy Prymasie Polski kardynale Stefanie Wyszyńskim od 1965, związuje się z opozycją demokratyczną od połowy lat 70-tych. Członek i doradca NSZZ "Solidarność" 1980 - 1983, doradca Komisji Krajowej oraz wiceprzewodniczący Rady Programowej Ośrodka Prac Społeczno-Zawodowych przy Komisji Krajowej. Pełnomocnik Związku w postępowaniu rejestracyjnym przed Sądem Wojewódzkim w Warszawie i Sądem Najwyższym (1980 - 1981), współautor statutu Związku i autor statutów NSZZ "Solidarność" Regionu Mazowsze i Górnego Śląska. Po wprowadzeniu stanu wojennego 13.12.1981 kontynuuje swoją działalność w Prymasowskiej Radzie Społecznej 1983 - 1984. Z ramienia Episkopatu Polski członek zespołu redagującego projekt konwencji między Stolicą Apostolską i PRL oraz ustawy o stosunku państwa do kościoła katolickiego 1987 - 1989, również członek rządowo-kościelnego zespołu ds. opracowania nowego prawa o stowarzyszeniach 1988. W wyniku przemian demokratycznych w kraju, zostaje współorganizatorem ruchu politycznego katolików polskich 1989. Na Zjeździe Założycielskim w Warszawie Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego 28.10.1989 powierzono mu funkcję prezesa Zarządu Głównego partii. Po wyborach prezydenckich 1990, w których ZChN udzielił poparcia Lechowi Wałęsie, powołany na urząd ministra sprawiedliwości i zarazem prokuratora generalnego RP w gabinecie Jana Krzysztofa Bieleckiego. W pierwszych wolnych wyborach parlamentarnych 27.10.1991 uzyskał mandat do sejmu z listy "Wyborczej Akcji Katolickiej" okręgu lubelskiego. Wybrany marszałkiem sejmu 25.11.1991 złożył rezygnację z pełnionego urzędu ministra sprawiedliwości. W klubie parlamentarnym ZChN był honorowym przewodniczącym. W wyborach wrześniowych 1993 nie uzyskał mandatu, pełni funkcję honorowego prezesa ZChN, przewodniczy Fundacji "Pro Patria". Z listy Akcji Wyborczej "Solidarność" 21 września 1997 zostaje wybrany senatorem IV kadencji, z województwa lubelskiego. Autor ponad ok. 80 publikacji z dziedziny prawa cywilnego, głównie spółdzielczego i ok. 50 artykułów publicystycznych na tematy społeczno-polityczne publikowanych w okresie okupacji hitlerowskiej oraz w okresie powojennym, ponadto autor "Więźniowie polityczni w Polsce w latach 1945 - 1956" i wyboru publicystyki "Rzecz o obronie czynnej". Odznaczony Krzyżem Komandorskim "Polonia Restituta" (1990) przez ostatniego Prezydenta RP na Uchodźstwie, Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski (1993).